در این جوزا تنها یک پیکر دیده می شود ... یک پیکر سرد و یخی ...

اگر میشود این را باور کن که :"خردادماه من بی تو دیماه است..."

برچسبها: گاه نوشت

بار سنگین روزها را بر دوش واژه ها می گذارم تا آنان با سیمرغ واژه ی خود که همان"رنج" است، پای در این کویر بی حاصل نهند و به مقصدی رهسپار شوند...مقصد!؟ دلم برای این طفلکی ها هم می سوزد...

مدت هاست که هر از گاهی وقتی گوشی تلفنم را برمی دارم که به کسی زنگ بزنم،از اول تا به آخر مخاطبینم را نگاه میکنم تا شاید از بینشان هنوز کسی باشد که بشود چندکلمه با او سخن گفت،اما می بینم که واقعا کسی نیست...

آنهایی که بودند،تمام شدند ...

و دوباره گوشی تلفن را سر جایش می گذارم و میروم سراغ موسیقی ...

به همین سادگی ...

برچسبها: گاه نوشت

بار سنگین روزها را بر دوش واژه ها می گذارم تا آنان با سیمرغ واژه ی خود که همان"رنج" است، پای در این کویر بی حاصل نهند و به مقصدی رهسپار شوند...مقصد!؟ دلم برای این طفلکی ها هم می سوزد...

بار سنگین روزها را بر دوش واژه ها می گذارم تا آنان با سیمرغ واژه ی خود که همان"رنج" است، پای در این کویر بی حاصل نهند و به مقصدی رهسپار شوند...مقصد!؟ دلم برای این طفلکی ها هم می سوزد...

این روزهای سرد،من،گرم خاطرات توام

عمریست نازنین،به یاد آخرین نگاه توام

امروز یاد سبز تو بر بوم زرد من است

گلبرگ پاکی و من هنوز،خاک آستان توام

نه شب به خواب من آیی نه روز پیدایی

من محو جای خالی آن روزهای توام

امروز کدام خیابان به زیر پای تو است؟

جانا هنوز گوش به زنگ صدای پای توام

در پیچ و تاب زمان، من هر سو روان شدم

گر لحظه ای تو بیایی ،آن لحظه آن توام .

برچسبها: گاه نوشت

لطفا برای یکبار هم که شده به خود بقبولانید که انسان بدی هستید و شبی بنشینید و به رفتارهای ناپسندی که در سالیان گذشته داشته اید زار زار گریه کنید؛به دلهایی که شکسته اید،به غرورهای نابجا،به الفاظ و قضاوت های ناروا،به زمانی که تلف کرده اید،به کتابهایی که نخوانده اید،به سینما و کافه ها و مهمانی های نرفت

بعضیا از یه جایی به بعد،دیگه،تصمیم میگیرند که فقط و فقط، بزرگ شدن و بزرگ بودن آدما و کوچک ماندن و یا کوچکتر شدن خودشون رو به نظاره بنشینند...

برچسبها: گاه نوشت

در سالهای دور از خانه با آدم های جدید زیادی آشنا شدم . بعضی ها نفرت انگیز و بعضی ها قابل تحمّل.در این بین یک سری آدمهای نوع سومی هم بودند و هستند که از وجهی برای شخص من ارزشمندند؛اینان کسانی اند که حضورشان تا حدی در حکم دفتر خاطرات و آلبوم عکس است...آرامش بخشند و یادآور روزهای شیرین.تُن صدایشان،استا

ساعت صفر است.ملحفه ای سفید بر رویم،روبروی پنجره به پشت دراز کشیده ام.نسیمی خنک پرده ی توری را می رقصاند.آسمان مهتابی است،اما قرص ماه کامل نیست.هر یکی دو دقیقه صدای مزخرف موتورسیکلت یا اتومبیلی که از خیابان عبور می کند،به گوش می رسد.هندزفری در گوشم است و به گمانم موسیقی بیکلام D'Inveo از Luigi Rubi